Cadeautje voor oma?

Zeehonden

‘Echt zeehondenbont’, op een kaartje geschreven in schoonschrift, als aanprijzing bij allerlei souvenirs, zoals portemonneetjes. Zijn we in Canada? Of Groenland? Welnee, dat was op Texel, tot ver in de jaren zestig.

In diezelfde tijd ging het helemaal niet goed met de zeehonden in de Waddenzee. Dat was toen trouwens vooral de ‘gewone zeehond’. Begin jaren zestig was hun aantal in ons deel van de Waddenzee gedaald tot circa 1250. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen vierde hoogtij. Die kwamen via de rivieren in zee en daarmee in alles wat in zee leefde. Zeehonden staan bovenaan in de voedselpiramide, dus die kregen een overmaat gif. Ze werden vatbaar voor ziektes of onvruchtbaar.

Het Texels Museum, de voorloper van Ecomare, had in De Dennen een paar bassins. Daarin werden gevonden zeehonden opgevangen. Die konden ze niet meer loslaten. Want op de Waddenzee werd in die tijd nog gejaagd. En dan is het niet handig als je denkt bij mensen een visje te kunnen ophalen.

Het gebruik van bestrijdingsmiddelen werd gereglementeerd, de waterkwaliteit verbeterde sterk; de jacht werd verboden.

Van de gewone zeehond worden zijn recent in ons deel van de Waddenzee circa 8500 geteld. Daar komen dan nog zo’n 4500 grijze zeehonden bij. Die zijn sinds de jaren tachtig vanuit Engeland onze kant uit gekomen.

Vergis je niet, het zijn echte roofdieren, ondanks de lieve ogen van de gewone zeehond.

Een beetje zeehond eet 4 à 5 kilo vis per dag, dat is dus pakweg 60.000 kilo vis per dag. Aan teruggooien van kleine maatjes doen ze niet.

Misschien kan je vissers toch niet overal de schuld van geven.

Foto en tekst: EJB