De vogel is zo gevlogen  

De Blauwborst

Een fototoestel met een klem op een tak vastzetten. Met vijf meter draadontspanner jezelf ergens achter verstoppen. En dan maar hopen dat die vogel terug ging komen op het plekje waarop scherp gesteld was. Zo maakte ik mijn eerste vogelfoto’s, met een betaalbare Russische kleinbeeldcamera.

Nu heb ik een digitale camera, ik heb zelfs een telelens. Maar dat is helemaal niets. Ik zag op Texel al een amateurfotograaf met een soort golfkarretje vol uitrusting het duinpad langs de Horsmeertjes op gaan. Of ik een blauwborst had gezien? Ja hoor, verschillende. Kijk maar, ik heb er één op de foto. Zelden heb ik iemand daarna zo energiek de aangewezen richting zien volgen. Alsof de vogel zo gevlogen kon zijn.

De blauwborst is een prachtig zangvogeltje. Het houdt niet zo van mensen, maar wel van moerasachtig gebied, grienden, rietvelden. Lekker nat, dan zitten er flink wat insecten en die eten ze graag. Bovendien kan je je er fijn verstoppen.

Vroeger waren ze er dus wel, maar je zag ze niet makkelijk. Toen verdween hun biotoop en liep hun aantal drastisch terug. Maar dat tij is gekeerd. Letterlijk, want door de aanleg van de Deltawerken kregen ze het in de Biesbosch en het rivierengebied naar hun zin.

Daarna namen ze elders ook weer toe. Ook bij Delft. Of zoals bij de Horsmeertjes dus. In 1970 nog zeldzaam, nu broeden daar een tiental paartjes. In het vroege voorjaar, net terug van de Middellandse zee, kan je ze goed zien. In de nog kale boomtoppen, op zoek naar een partner, laten ze elkaar duidelijk weten wat ieders plekje is.

Tekst en foto: EJB