De zee geeft, de zee neemt

De Sluftervallei

Natuur, bleven die mensen er maar eens met hun vingers vanaf!

Toch is heel veel van onze natuur onder invloed van de mens ontstaan. Iedereen zal het er over eens zijn dat de Sluftervallei op Texel een uniek natuurgebied is. Maar hoe is die ontstaan?

Het huidige Texel ontstond door het verbinden van het ‘oude’ eiland met het duineiland Eierland. Zo’n vierhonderd jaar geleden was er tussen beide eilanden een kwelder ontstaan. Een groot deel van het jaar boven de zeespiegel. Via wat kreken stroomde met eb en vloed zeewater in en uit.

Ook in de 17e  eeuw zat de mens niet stil. Ten noorden van De Koog bevorderde men de vorming van duinen. Eierland werd met Texel verbonden door een zanddijk. Dat doe je natuurlijk niet pal langs de Noordzee, maar wat veiliger, dus meer landinwaarts. Aan beide zijden heb je dan kwelder, maar de zee kan er niet meer door.

In de 19e eeuw probeerde men alsnog een duinenrij langs de Noordzee aan te leggen. Dat lukte heel even, toen brak de zee door. Ook een tweede poging mislukte. Een kreek (‘slufter’) drong opnieuw de strandvlakte binnen.

Natuurbeschermers zagen inmiddels de waarde van een dergelijk zilt gebied met planten als lamsoor, zeeaster en zeekraal in en bepleitten behoud. Toen is het maar zo gelaten, goede landbouwgrond zou het toch niet worden. De slufter werd meteen naamgever van de Sluftervallei. De zee stroomt daar tweemaal per dag naar binnen. Bij westerstorm is de vallei tijdelijk binnenzee.

Van waardeloos land naar Nationaal Park.

Tekst en foto: EJB