Mythologie en insectenbehoud  

De Zandkuil

Sisyphus was een Griekse koning. Hij kreeg ruzie met de goden en moest als straf een rotsblok tegen een berg omhoog duwen. ’s Nachts rolde die steen weer omlaag en zo moest hij tot het einde der dagen steeds opnieuw beginnen.

Ik moest hier even aan denken toen ik meehielp met onderhoud aan De Zandkuil op Texel. Lange tijd het enige insectenreservaat van Nederland. Texelaars mochten daar vroeger beperkt zand halen. Dat resulteerde in een kuil, bovenop de Hoge Berg, op het zuiden gelegen. Lekker beschut en soms dus behoorlijk warm. De bodem bestaat niet uit los duinzand, maar is wat aan elkaar gekit. Dat komt door het leem waaruit de Hoge Berg bestaat. Daarin kunnen graafbijen en graafwespen goed gangetjes graven.

Vroeger gebruikte de bevolking het om zondags met de kinderen te gaan spelen. Er was nog bijna een huis gebouwd, door een kunstschilder.

Het is niet erg groot en vanwege de kwetsbaarheid niet vrij toegankelijk. Omdat er niet meer gegraven wordt, zorgen vrijwilligers nu tweemaal per jaar dat de wildgroei aan braam, etc. wordt opgeruimd. Dan hebben de insecten weer open plekjes zand en steile taluds.

Toen ik langs kwam om een foto te maken, was een ploeg mensen van Landschap Noord-Holland net bezig. Dat werd dus meehelpen. Of ik over een half jaar weer van de partij kon zijn? Dit werk moet steeds opnieuw.

Is zo’n insectenreservaat dan niet een Sisyphusarbeid, vroeg ik me af.

Nee, natuurlijk niet. Het was hartstikke nuttig werk met een leuke groep mensen. En het was nog lekker weer ook. Dit jaar weer!

Tekst en foto: EJB